اینجا سرزمین غربت من است . خاموش و بی صدا در کوره راه زمانه قدم میزنم . شاید فریاد  پنهان دلم را کسی بشنود .

 هم صحبت شبهای تنهاییم نمیدانم در کجا جستجویت کنم . دستهایم را شب هنگام  بسوی آسمان دراز خواهد کرد تا شاید تو را بیابم . پاکی ام را دریاب  ای   پناه تن خسته بی پناهم . آرامش بخش روح سرگردانم .   

دل به او باخته بودم تا او ....

   قدر عاشق شدنم میدانست ....

ولی اکنون چه بگویم از او ...

          آنچنان رغت که انگار مرا .....

     مثل یک رهگدری می دانست....

من صدای ضربان قلبت را از فرسنگها فاصله می شنوم . بیا تا در وجود خود پنهانت کنم. بیا ای معشوقه بی تاب من . 

پس بیا و بخوان ترانه دوباره زندگی را . 

دوست من . تو دوست من نیستی . اما چگونه به تو بفهمانم ؟ راه من . راه تو نیست . با وجود این . با هم گام برمی داریم . دست در دست هم . اگر در تمامی شرایط مرا درک نکنی . هرگز تو را درک نخواهم کرد.

امشب در پس کوچه ذهن خود

   باز هم یاد تو را آتش زدم

تو ای بی نشان . تو ای غریب آشنا . در کوچه پس کوچه های این شهر بدنبال که میگردی ؟ اکنون به یادگار از تو تنها غبار قدمهایت باقی مانده است.

هو المحبوب

آسمان دوباره در خود پرستوی کوچ کرده ای را در خود پناه داد . روز پیوستگی او با نسیم ....او را تنها گذارید ...

 آیا صدای نفسهایم را  و طنین نوای دلنشین  نام پدر را  شنید؟  مرا مانند ستاره گان در شب رها کرد ...

آیا ضربان قلب بیتابم را در امواج خروشان زندگی شنید ؟

در آخرین روز حیات .... دیدم آسایش شبهای بیقراریش را ........

در آخرین روز حیات.... شنیدم صدای مهربان پر غرورش را ........

از قلبت هرچی حرف بزنی کسی نمیفهمه .. اما وقتی با زبونت هرچی حرف بزنی همه با منظور و دقیق میفهمن . .. چرا ؟  چون کسی نمیتونه حرف دل و بفهمه اما حرف زبون و همه میفهمن ....  حالا بشین و اشک بریز اما کجاست که ببینه یا بشنوه که توی این دلت چی میگذره ....... آخه مگه میشه ...  باورت میشه که اون به یادت نباشه ؟  یا حتی یاد ثانیه هایی که باهم قدم زدیم نیوفته ؟  حالا فقط ترانه هام میتونه آرومم کنه به امید اومدنش ...  حالا فقط انتظار انتظاره که میکشم تا برگرده ..... این عدالت کجا نوشته شده ؟؟؟؟؟ حالا فقط قطرات بارون سر سجادم که میتونه این حالم و بفهمه .....

 مینویسم با عشق مینوسیم........

   عشق یعنی آرزوها و خیال

         عشق یعنی سیب سرخ روی آب

دریغ ... دریغ  از مرهمی که التیام بخش این روح افسرده ام باشد و دستان نوازش گری که جسم شکسته ام را در آغوش گیرد....

               عشق یعنی دیده را بر هم بنه

                    عشق یعنی عقل را هم غسل ده

اشکهایم را بر مسیر جا گذارده از قدمهایت میریزم تا تورا پیدا کنم.....

                          عشق یعنی میروی تا نا کجا

                               عشق یعنی صحبت تو با خدا    

کلامی .. خطی ... نشانه ای از تو .... نگاهی و لبخندی ... اینک این تمامی آرزوی من است  ... بودن با تو....مینویسم تا شاید قاصدکی پیامم را به تو برساند و شاید نسیمی عطر گیسویم را برایت باز خواند.......

تویی نور و ای ماه شبهای من                  تویی  در کمان گاه چشمان من

همه هستی و مستی  من تویی                   صدای  تپشها و قلب بیتاب من

دیروز شیطان را دیدم.

 در حوالی میدان،

 بساطش را پهن کرده بود؛ فریب می فروخت.

مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو می کردند

 و هول می زدند و بیشتر می خواستند.

توی بساطش همه چیز بود:

 غرور، حرص، دروغ، خیانت، جاه طلبی و قدرت.

 هرکس چیزی می خرید و در ازایش چیزی می داد.

 بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را.

بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگی شان را.

شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد.

 حالم را بهم می زد، دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.

انگار زهنم را خواند، موذیانه خندید و گفت:

 من کاری با کسی ندارم، فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و

آرام نجوا می کنم، نه قیل و قال می کنم و

 نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد،

 می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.

جوابش را ندادم،

 آن وقت سرش را نزدیک آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی.

تو زیرکی و مومن. زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد.

 اینها ساده اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می خورند.

از شیطان بدم می آمد، حرف هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند.

و او هی گفت و گفت و گفت. ساعت ها کنار بساطش نشستم.

 تا اینکه چشمم به جعبه ای عبادت افتاد که لا به لای چیزهای دیگر بود.

دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

 با خودم گفتم: بگذار یک بار هم که شده کسی چیزی از شیطان بدزدد.

بگذار یک بار هم او فریب بخورد.

به خانه آمدم و درِ جعبهء کوچک عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود.

جعبهء عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.

 فریب خورده بودم.

 دستم را روی قلبم گذاشتم

ُ نبود.

فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.

 تمام راه رادویدم، تمام راه لعنتش کردم، تمام راه خدا خدا کردم.

می خواستم یقه نامردش را بگیرم،

 عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.

به میدان رسیدم. شیطان اما نبود . . .

 آن وقت نشستم و های های گریه کردم، از ته دل.

اشک هایم که تمام شد، بلند شدم، بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم،

 که صدایی شنیدم . . .

صدای قلبم را.

پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.

 به شکرانهء قلبی که پیدا شده بود.

**
دور و برش
فرسنگ فرسنگ
اما برای او
حتی تمام این جهان، تنگ
بیزار از زندان خاک و
قفل این سنگ

**
یک عمر آن پیراهن خط خط
تنش بود
حتی شب جشن عروسی
منجوق خار و پولک تیغ
گل های روی دامنش بود

**

مادربزرگم
با آن لباس راه راه از دور
حتی خودش شکل قفس بود
اما چه با ناز
اما چه مغرور
زیرا عروس هیچکس بود

***

مادربزرگم ...
مادربزرگم ماده ببری بود

نظر آهاری

الهی دامنه لغت کوتاه است و هیجان ضمیر بی پایان و عبارات ناتوان از بیان احساسات .   الهی هر آندم که زبانم از ناگفته ها خموش ماند و دستانم در آغاز نگارش باز ایستاد تو خود  اسرار ناگفته ام بدان و بخوان .

چه غریبی ای دل

  چه غریبانه شکستی ای دل

         غم صد سال کنون همره توست

                            به کجا میروی آخر   ای دل

 دارم میرم . امشب دیگه اینجا نیستم تا برسر خاکستر خاطراتم اشک بریزم . دارم با یه دنیا حرف و سوال میرم . میرم تا از خدا بپرسم و اون جواب تمامی این سوالهام و بده . شد ۳۴ روز  که هر شب با آسمون بارونی چشام خوابیدم تا نزدیکی های سحر  فقط من و دل و خدا بودیم  و تو نبودی . دیشب هم باز اون آهنگی که تو برام گذاشتی توی ماشین چقدر گریه کردم کاش معنی کلمه به کلمه اون شعر برامون یه بت برا پرستش میشد .  حالا دارم میرم پیش خدا یادم نرفته کول بار دعاهات و و بار غم و درد خودم و با هزاران التماس دعا که امیدوارم لایق باشم  . دیگه هیچ کسی و نمیخوام  هیچ کس  . میرم تا خدا دل من و به کسی که دلش با من وصل کنه . یه پل که هیچ کسی نتونه اونو خراب کنه . میرم تا جوره دیگه ای فکر کنم . میرم تا خودمو بسازم تا تکه های دل شکستمو خدا از نو برام گل کنه و من دوباره با دستام بسازمش . کاش تنها کلمه رفتنم یه خداحافظی بود .

میبرندم  . یا که از خود بی خودم

              شرمسار قلبم و ذهن خودم

یک طرف آئینه و یک سو خودم

          این منم یا که تویی یا که خودم

با تو ای آئینه سخن میگویم . با تویی که من را آنچنان که هستم می پذیری با تویی که رازهایم را فاش نمیکنی و عیبهایم را نمی پوشانی و لیک به خود میگویی . ای که بر خوبیهایم چشم بر نمیبندی و بر خاطرات تلخم مانند من اشک میریزی و آنها را در دل خود مدفون میکنی .

آیا آرزوهای نابود شده ام را او هم نظاره گر بود و دستایم را که در تمنای دستان او پژمرد را دید ؟ آیا برق نگاهم را که در سیل اشکانم تار شد و خشکید را فهمید ؟

یه روز میاد بهار زندگانی                

            براش آواز بخونی تا توانی

میری با اون سفر تا عمق بودن     

          میشی یک همسفر تا اوج خوندن

دیگه این بار نمیگی که خطا بود

              توی این عاشقی جای فنا بود

دیگه اینجا کسی با تو جدا نیست

              نمی گه با توام وقتی خدا نیست

برات اینو نوشتم تا بدونی

                 میتونی با خدا تنها بمونی

نذاری یک نفس از تو جدا شه

         بذار این عشق و نفرت هم فنا شه

اینارو هستی یک زندگی گفت

          دیگه این با خودت تک باشی یا جفت

                                                                                         هستی

آب هم که بماند می گندد. آب هم که بماند لجن می بندد.

و حیف از این ماهی که در گِل و لای بلولد

و حیف از این قلب که در غلط بغلتد!

گفتند: چهل شب حیاط خانه ات را آب و جارو کن. شب چهلمین،حضرت خضر(ع)

خواهد آمد. چهل سال خانه ام را رُفتم و روبیدم و خضر(ع) نیامد.

 زیرا فراموش کرده بودم حیاط خلوت دلم را جارو کنم.

گفتند: چله نشینی کن.

چهل شب خودت باش و خدا و خلوت. شب چهلمین بر بام آسمان خواهی رفت.

و من چهل سال از چلهء بزرگ زمستان تا چله کوچک تابستان را به چله نشستم،

 اما هرگز بلندی را بوی نبردم.

زیرا از یاد برده بودم که خودم را به چهل ستون دنیا زنجیر کرده ام.

گفتند: دلت پرنیان بهشتی است. خدا عشق را در آن پیچیده است.

پرنیان دلت را واکن تا بوی بهشت در زمین پراکنده شود.

چنین کردم، بوی نفرت عالم را گرفت.

و تازه دانستم بی آن که با خبر باشم،

 شیطان از دلم چهل تکه ای برای خودش دوخته است.

به اینجا که می رسم، ناامید می شوم،

 آن قدر که می خواهم همهء سرازیری جهنم را یکریز بدوم.

اما فرشته ای دستم را می گیرد و می گوید:

هنوز فرصت هست،

به آسمان نگاه کن.

خدا چلچراغی از آسمان آویخته است که هر چراغش دلی است.

دلت را روشن کن.

تا چلچراغ خدا را بیفروزی.

فرشته شمعی به من می دهد و می رود.

راستی امشب به آسمان نگاه کن،

 ببین چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است.